![]() |
|
Spaces home KieN mE KieRa q mE KieRa...PhotosProfileFriendsMore ![]() | ![]() |
KieN mE KieRa q mE KieRa CoMo SoY**Aunq igual x tí cambio algo.... pero algo, eh?!!!
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
|
6/28/2008 FinSe acabó.
Se acabó una etapa, para poder empezar con otra.
Para quien quiera seguirme en esta nueva, estaré por aquí:
5/14/2008 A vosotros A vosotros, sí, a vosotros que hoy formáis parte de mi vida, me gustaría deciros que soy consciente de lo difícil que es tenerme al lado, sobretodo a aquellos que por circunstancias habéis tenido que pasar más tiempo conmigo (y en especial me refiero a vosotras tres). Repito, soy consciente de lo que cuesta, y por ello os doy las gracias por haberme querido como soy y aunque no siempre me hayáis entendido o incluso no compartáis mis formas o pensamientos, habéis seguido ahí. Gracias. Muchas gracias.
Supongo, que como dice la canción, “NUNCA PENSÉ QUE LLEGARÍA”, es más, ha venido mucho antes de lo que yo podía haber llegado a imaginar, y por eso me siento tan desconcertada. Creo que me dejo aquí mucho por hacer y muchos momentos que vivir, pero supongo que así llegan las cosas, y que como me dice mi madre, la vida es elegir y priorizar, y mi principal prioridad, termina dentro de un mes, y con ella acabará otra de las etapas de mi vida, y tendré que empezar con otra.
Con otra que he elegido empezar lejos, "de mi tierra, de mi gente, de mi tierra, la que me vió nacer, la que me vió crecer, la que me vió ganar y me enseñó a perder...” Y quien me conozca sabrá lo que yo amo a esta tierra, y lo que me va a costar desprenderme de mi capital, de mis fallas, de mis naranjas, del mar y sí, de mi bandera, así que espero que me valga la pena.
Pero este escrito va dirigido a vosotros, a todos a los que voy a dejar aquí. A todos aquellos, que con los años, iremos perdiendo el contacto y aunque algún día nos volvamos a ver, no dejará de ser una anécdota agradable. Por eso os dedico esto ahora, porque ahora formáis parte de una etapa reciente y digna de recordar.
Gracias. Gracias por haber compartido risas, confidencias y horas libres. Gracias por haber compartido vuestro tiempo y haber creado recuerdos “universitarios” inolvidables.
Os deseo toda la suerte en este cambio de ritmo, en este cambio de vida, en esta inmersión en el mundo.
Y como siempre os digo: “¡¡¡¡POR FAVOR, VENID A VERME O ME MUERO!!!!” Cuando me vaya (Melocos)
Nunca pensé que llegaría. Te cambia la vidaNunca creí en ese momento. sin que tengas nada para seguirla... Te cambia y no piensas en lo que te olvidas... Y te despiertas un buen día. Lo ves todo al revés. Miras atrás ves tu camino el que hicieron tus pies... Y mandas besos para todos los que volverás a ver. Tantos recuerdos enlatados en fotos de carné, en lágrimas de ayer En todos los momentos que a tu lado yo esperé... Que cuando me vaya no caiga una lágrima por mí que sólo quede la amistad... tantos sueños que recordar... Que cuando me vaya y coja ese tren una vez más y ya no entre por mi ventana ese dulce olor a sal... Que cuando me vaya... de aquí... De mi tierra, de mi gente de mi tierra, la que me vió nacer la que me vió crecer, la que me vió ganar y me enseñó a perder... Que cuando me vaya
no caiga una lágrima por mí que sólo quede la amistad... tantos sueños que recordar... Que cuando me vaya
y coja ese tren una vez más y ya no entre por mi ventana ese dulce olor a sal... Que cuando me vaya
no caiga una lágrima por mí que sólo quede la amistad... tantos sueños que recordar... 3/16/2008 9 de marzoY todavía habrá quién no se cuestione la cultura de la mayoría de españoles y quién esté satisfecho de la España que tenemos
1/16/2008 Caminante no hay caminoTodo pasa y todo queda,
pero lo nuestro es pasar. Pasar haciendo camino, camino sobre la mar. Nunca perseguí la gloria ni dejar la memoria de los hombres mi canción. Yo amo los mundos sutiles, ingrávidos y gentiles, como pompas de jabón. Me gusta verlos pintarse de sol y grana volar. Bajo el cielo azul temblar súbitamente y quebrarse. Nunca perseguí la gloria... Caminante son tus huellas el camino
y nada más.
Caminante no hay camino, se hace camino al andar.
Al andar se hace camino, y al volver la vista atrás se ve la senda que nunca se ha de volver a pisar. Caminante no hay camino, sino estelas en la mar.
Hace algún tiempo en ese lugar,
donde hoy los bosques se visten de espinos, se oyó la voz de un poeta gritar: "Caminante no hay camino, se hace camino al andar" "Golpe a golpe, verso a verso". Murió el poeta lejos del hogar, le cubre el polvo de un país vecino. Al alejarse lo vieron llorar. Caminante no hay camino, se hace camino al andar Golpe a golpe, verso a verso. Cuando el jilguero no puede cantar, cuando el poeta es un peregrino, cuando de nada nos sirve rezar. Caminante no hay camino, se hace camino al andar. Golpe a golpe, verso a verso. Golpe a golpe, verso a verso. Golpe a golpe, verso a verso. 1/10/2008 Molt fort / Muy fuertePER LA LLIBERTAT DE PODER TRIAR, AIXÒ ÉS DEMOCRÀCIA, NO?
Matemàtiques en anglés, claaaaar, és suuuuuper útil, molt pràctic i pedagògic
CAP COMENTARI MÉS
POR LA LIBERTAD DE PODER ELEGIR, ESO ES DEMOCRACIA, ¿NO?
Matemáticas en inglés, claaaaaro, es suuuuuper útil, muy práctico y pedagógico
SIN COMENTARIOS 8/12/2007 Ismael SerranoCanción de amor propio
A veces me desdoblo y me digo al oído:
"¡Qué bueno respirar, sentirte vivo! ¡Qué bueno que te cruces por mi camino!". Rodeado de un espejo circular, soy feliz con esta esquizofrenia tan particular. ¡Qué grato es encontrarme vaya donde vaya! Por más que me cuento mis chistes siempre me hacen gracia. Si me voy, si me duermo, la vida se apaga. ¡Qué potra saber que siempre me seré fiel! ¡Qué suerte desde un principio caerme tan bien! Y voy y me levanto cada mañana, feliz y seguro. Me hago el desayuno, me lo sirvo en la cama, y allá voy, menudo soy, me dedico un arrechucho: sexo seguro, sin riesgos, sin contemplaciones, dudo que nada me satisfaga mejor que un servidor, menudo soy para el amor. Y que le voy a hacer si la gente me condenó al olvido, a ser autosuficiente, si con eso sobrevivo, que no es poco, mejor loco que mal acompañado. ¡Qué bonita, qué divertida es conmigo la convivencia!
¡Descojonarme de mi última ocurrencia! Y esperarme despierto, vuelva a la hora que vuelva, o cocinar para mí mi plato favorito, no encontrar en el baño más pelos que los mios. Sólo yo controlo, sólo yo determino, mis hábitos de higiene. Lloro en mi hombro cuando nadie me entiende. Si me siento solo miro a la luna, me juro amor eternamente. Rodeado de un espejo circular, soy feliz con esta esquizofrenia tan particular. Y voy... Y voy y me levanto cada mañana, feliz y seguro. Me hago el desayuno, me lo sirvo en la cama, y allá voy, menudo soy, me dedico un arrechucho: sexo seguro, sin riesgos, sin contemplaciones, dudo que nada me satisfaga mejor que un servidor, menudo soy para el amor. Y que le voy a hacer si la gente me condenó al olvido, a ser autosuficiente, si con eso sobrevivo, que no es poco, mejor loco que mal acompañado. Y voy y me levanto cada mañana, feliz y seguro. Me hago el desayuno, me lo sirvo en la cama, y allá voy, menudo soy, me dedico un arrechucho: sexo seguro, sin riesgos, sin contemplaciones, dudo que nada me satisfaga mejor que un servidor, menudo soy para el amor. Y que le voy a hacer si la gente me condenó al olvido, a ser autosuficiente, si con eso sobrevivo, que no es poco, mejor loco que mal acompañado. 5/29/2007 per fí, gràcies Danna!gràcies a l'ajuda de Danna i a la meua insistència, pese a tindre demà un exàmen, per fi he pogut ficar la dixoseta cançó!!!
el que més m'ha costat, ha sigut la URL de la cançó concreta, quan em canse i la tinga que canviar... casi res si tinc faena!! jejeje
pues res, ahí està, supose que aniré canviant-les
besets i sort per a tots en exàmens!!!
5/26/2007 informaciónen proceso de poner musiquita al espacio...
intento averiguar de donde sacar la dichosa página web que me pide para reproducir la canción
si alguien sabe, porfavor!!! dejad comentario, o explicadmelo!!
se agradece
Conchita**ALgO BoNiTo**
Quisiera escribirte algo bonito, bonito de verdad,
pero se trata de despedirme, y se me da muy mal.
Quisiera escribirte algo sencillo, en realidad,
pero se trata de despedirme de alguien que no tuve jamás.
Y dime que difícil es intentarse olvidar de algo que nunca tuvo lugar, y que difícil es dejar de imaginar.
Y que difícil es intentarse alejar, quisiera encontrar algún final que no, no sonara tan mal.
Difícil escribir algo bonito, se trata de un final. No acabaré con un te quiero, no me dio tiempo a llegar.
Difícil escribir algo sencillo, en realidad,
que se hace algo cuesta arriba darse la vuelta y echarse a andar.
Y dime que difícil es intentarse olvidar de algo que nunca tuvo lugar, y que difícil es dejar de imaginar.
Y que difícil es intentarse alejar, quisiera encontrar algún final que no, no sonara tan mal.
y antes de marcharme y que todo se acabe,
yo solo quería haberte escrito algo bonito,
algo bonito de verdad.
Que difícil es intentarse alejar, quisiera encontrar algún final que no, no acabara tan mal.
5/16/2007 ConchitaY ahora que
Y ahora que,
todos se piensan que estoy bien y en verdad,
te echo de menos sin parar...
¿Y ahora qué? Dime, ¿cómo se logra olvidar
algo que no tuvo lugar?
¿Y ahora qué?, ¿y ahora qué...?
Y lo hemos hablado un millón de veces,
nos irá mucho mejor así.
Lo hemos hablado,
TÚ POR TU LADO, YO POR EL MIO,
y aún así, ¿qué hago yo ahora con
un millón de besos
que no me dió tiempo a darte aquella vez?
¿Y ahora qué?, ¿y ahora qué...?
Y dicen que todo lo que empieza acaba, acaba...
y esto terminó sin comenzar.
Y lo hemos hablado un millón de veces,
y aún así, ¿qué hago yo ahora con un millón de besos?
no me dió tiempo aquella vez...
¿Y ahora qué...? no me dió tiempo aquella vez...
¿Y ahora qué?, ¿y ahora qué...?
5/3/2007 Joaquín SabinaNos sobran los motivos
"Este adiós no maquilla un hasta luego,
este nunca no esconde un ójala,
estas cenizas no juegan con fuego,
este ciego no mira para atrás.
Este notario firma lo que escribo,
esta letra no la protestaré,
ahórrate el acuse de recibo,
estas vísperas son las de después.
A este ruido tan huérfano de padre
no voy a permitirle que taladre
un corazón podrido de latir.
Este pez ya no muere por tu boca,
este loco se va con otra loca,
estos ojos no lloran más por tí."
Esta sala de espera sin esperanza,
estas pilas de un timbre que se secó,
este helado de fresa de la venganza,
esta empresa de mudanzas,
con los muebles del amor.
Esta campana muda en el campanario,
esta mitad partida por la mitad,
estos besos de Judas, este calvario,
este look de presidiario,
esta cura de humildad.
Este cambio de acera de tu cadera,
estas ganas de nada, menos de ti,
este arrabal de grillos en primavera,
ni espaldas con cremalleras,
ni anillos de presumir.
Esta casita de muñecas de alterne,
este racimo de pétalos de sal,
este huracán sin ojos que lo gobierne,
este jueves, este viernes,
y el miércoles que vendrá.
No abuses de mi inspiración,
no acuses a mi corazón,
tan maltrecho y ajado
que está cerrado por derribo.
Por las arrugas de mi voz,
se filtra la desolación
de saber que estos son
los últimos versos que te escribo.
Para decir condios a los dos
nos sobran los motivos.
Este museo de arcángeles disecados,
este perro andaluz sin domesticar,
este trono de príncipe destronado,
esta espina de pescado,
esta ruina de Don Juan.
Esta lágrima de hombre de las cavernas,
esta horma del zapato de Barba Azul,
que poco rato dura la vida eterna,
por el túnel de tus piernas,
entre Córdoba y Maipú.
Esta guitarra cínica y dolorida,
con su terco knock knocking'on heaven's door,
estos labios que saben a despedida,
a vinagre en las heridas,
a pañuelo de la estación.
Este land rover aparcado en tu toga,
la rueca de Penélope en Luna Park,
estos dedos que sueñan que te desnudan,
esta caracola viuda,
sin la pianola del mar.
No abuses de mi inspiración,
no acuses a mi corazón,
tan maltrecho y ajado
que está cerrado por derribo.
Por las arrugas de mi voz,
se filtra la desolación
de saber que estos son
los últimos versos que te escribo.
No abuses de mi inspiración,
no acuses a mi corazón,
tan maltrecho y ajado
que está cerrado por derribo.
Por las arrugas de mi voz,
se filtra la desolación
de saber que estos son
los últimos versos que te escribo.
Para decir condios a los dos
nos sobran los motivos.
4/26/2007 Conferencia "Salidas laborales"Has de tener siempre presente que un camino solamente es un camino. Si tú crees que no has de seguirlo no debes quedarte en él bajo ninguna circunstancia... cualquier camino es solamente un camino, y no supone desdoro para ti ni para los demás abandonarlo si tu cerebro te dicta que hagas eso. Pero tu decisión de seguir en el camino, o de abandonarlo, ha de estar al margen del temor y de la ambición. ¡Te lo advierto! Examina todos los caminos de cerca y minuciosamente. Hazlo tantas veces como creas necesario. Después, plantéate, a ti solamente, una pregunta... Es ésta: ¿Tiene un corazón este camino? Todos los caminos son lo mismo. Son caminos que cruzan la maleza, o entran en la maleza. La cuestión es si el camino tiene un corazón. Si lo tiene, entonces el camino es bueno. Si no lo tiene, no sirve. Ambos caminos te conducirán a alguna parte, pero uno tiene corazón y el otro no lo tiene. Uno te proporcionará un viaje gozoso. Mientras lo sigas, tú serás uno con él. El otro te hará maldecir tu vida. Uno te hace fuerte, y el otro te debilita.
3/25/2007 ¿Cómo y cuando sabemos quién es?
¿Cómo y cuando sabemos quién es? Sí, yo soy una de esas tontas ilusas que cree en el amor. Que cree que algún día llegará alguien que te haga olvidar todo aquello que nunca has podido hacer por ti sola, y al que mires y no veas nada más. Alguien con el que nunca se termine la conversación, y cuando lo haga sea para disfrutar del silencio juntos, porque así es como lo queréis los dos, sin decíroslo. Alguien al que por mucho que haga mal, no lo descubras nunca, o creas sencillamente que tiene perdón. Alguien por el que puedas hablar, porque sabes siempre qué y cómo piensa, por el que puedas tomar decisiones con él ausente, porque sabes que vas a acertar. Alguien a quién confesar todo aquello que haces mal y pueda escuchar, riéndose contigo, y ayudando a mejorar esas cosas. Alguien con el que confíes tanto, que sepas que jamás te fallará, y que siempre que hable por ti, será como tu misma lo harías.
Pero... pongamos que encuentras a alguien así... ¿cómo saber que es él? ¿cómo saber que eso no va a terminar? Y... si tu piensas que es él... pero él no piensa que seas tú... o no lo sabe... ¿Cuánto tiempo se necesita para saberlo?
¿Puedes estar enamorada y no saberlo? Siempre he pensado que cuando uno está enamorado dice y admite que lo está, sin embargo... ¿habrá diferentes formas de enamorarse?
Si has sentido el amor una vez... ¿sabes reconocerlo la siguiente?
| ||||||||||||||||||||||||||||||||